Magic Cabaret keert terug naar Tour & Taxis: waarom kleinschalige “immersieve” shows aan terrein winnen

In de Maritieme Gare van Tour & Taxis strijkt Magic Cabaret voor het vierde jaar op rij neer met Le Cabaret Secret, een familievoorstelling die dans, circus, acrobatie en live muziek samenbrengt. Het project positioneert zich bewust als tegengewicht voor grootschalige producties: dichter op de huid, intiemer, en met een uitgesproken ambitie op het vlak van artistieke afwerking. Maar achter de betovering schuilen ook vragen over betaalbaarheid, schaal en de duurzaamheid van zo’n model in het Belgische podiumlandschap.

Een “vergeten” wereld in een bekende Brusselse hotspot

Magic Cabaret kiest opnieuw voor Tour & Taxis, en meer bepaald de Maritieme Gare, als decor voor zijn winterse editie. Dat is geen neutrale keuze: Tour & Taxis is al jaren een plek waar Brussel zich graag toont als creatieve en culturele ontmoetingsstad, en waar events baat hebben bij de combinatie van bereikbaarheid en industriële grandeur. In die omgeving zet Magic Cabaret een eigen universum neer: een imaginaire plek “buiten de werkelijkheid”, waar de natuur opnieuw de ruimte heeft ingenomen en waar de sfeer verwijst naar de années folles.

Concreet draait het om een nieuw gecreëerde show, Le Cabaret Secret, bedacht door Jack Cooper en Kylian Campbell. De voorstelling loopt tot en met 25 januari, waardoor ze duidelijk mikt op het brede vrijetijdsmoment rond de feestdagen én op een langer winterseizoen. Dat is strategisch: het publiek is in die periode ontvankelijk voor “uitstap-voor-iedereen”-formats, terwijl de concurrentie tussen cultuur, shopping, lichtfestivals en wintermarkten ook bijzonder groot is.

Wat Magic Cabaret in de communicatie benadrukt, is het escapisme: verhalen van sprookjes en legendes vormen de rode draad, terwijl acts uit verschillende disciplines elkaar afwisselen. Daarmee wordt een klassiek cabaretidee geactualiseerd: niet alleen een reeks nummers, maar een samengestelde avond met een herkenbare stijl en een narratieve omlijsting.

Het format: multidisciplinair, maar strak georkestreerd

De makers zetten in op een “multidisciplinair” programma: dans, straatkunst, aerials en acrobatie, aangevuld met live muziek. Dat is intussen een vertrouwde formule in hedendaags familie-entertainment, maar het succes hangt af van de samenhang. In dit geval wordt die samenhang expliciet gezocht via een ceremonieel ankerpunt: Damien Locqueneux treedt op als master of ceremony, als “meester van de dromen”, die verhalen vertelt en tegelijk songs brengt die variëren van Coldplay en Muse tot Jacques Brel.

Die keuze is veelzeggend. Enerzijds verlaagt een repertoire van herkenbare pop- en rocknummers de drempel voor een publiek dat misschien minder vertrouwd is met circus- of cabarettradities. Anderzijds wordt Brel ingeschakeld als cultureel referentiepunt dat het geheel verankert in een Belgisch geheugen, ook al is de esthetiek volgens de makers sterk geïnspireerd door Angelsaksische podiumcultuur.

In de cast zitten ook namen die voor een breed publiek een extra herkenbaarheid kunnen creëren, zoals Bram de Beul en Irina Yakousheva, finalisten van Belgium’s Got Talent. Hun terugkeer (ze zijn al sinds het begin betrokken) wijst op een model waarbij de show elk jaar vernieuwt, maar tegelijk een kern van artiesten behoudt die mee het “huisgevoel” dragen. Voor deze editie creëren ze opnieuw een nieuw nummer, met een opvallend element: een kroonluchter die oorspronkelijk deel uitmaakt van het decor wordt ingezet als acrobatisch toestel. Dat type detail past bij het credo van Magic Cabaret: de illusie zit niet alleen in de act, maar ook in hoe scenografie en performance in elkaar grijpen.

Daarnaast wordt Seydouba Camara uitgelicht met een tien minuten durend evenwichts- en jongleernummer met houten stokken. De makers omschrijven het als langzaam en hypnotisch, “poëtisch” ondanks de technische kracht. Het is een interessante tegenbeweging tegenover het idee dat familievoorstellingen per definitie snel en prikkelrijk moeten zijn: ook traagheid kan werken, zolang het spanningsboog en presentatie klopt.

De inzet op nabijheid: artistiek pluspunt, economische beperking

Het sterkste onderscheidende element is de ruimte zelf: Magic Cabaret speelt in een Magic Mirror, een tentconfiguratie met een centrale scène en publiek eromheen. Het resultaat is radicale nabijheid: volgens Jack Cooper zit de verste toeschouwer op minder dan tien meter van het podium. In praktijk verandert dat de ervaring fundamenteel. De voorstelling wordt niet alleen bekeken, ze wordt bijna gedeeld: je ziet gezichtsuitdrukkingen, kleine twijfels, ademhaling, de fysieke inspanning.

Die nabijheid werkt als kwaliteitsargument. De makers zetten het af tegen de logica van grote internationale producties zoals Cirque du Soleil, waar schaal en spektakel domineren. Magic Cabaret belooft het omgekeerde: intimiteit, directe connectie en een gevoel dat er “iets ongelooflijks” gebeurt in de ruimte, precies omdat de grens tussen zaal en scène dun wordt.

Maar hetzelfde principe roept ook vragen op. Een intieme setting impliceert een beperkter aantal plaatsen en dus een scherpere economische puzzel. Om een productie met dansers, acrobaten, circusartiesten, live muziek, scenografie en kostuums rendabel te maken, moet ofwel de bezettingsgraad hoog zijn, ofwel de ticketprijs mee omhoog. De broninformatie geeft geen prijzen, maar het spanningsveld is typisch voor kleinschalige kwaliteitsproducties: hoe behoud je toegankelijkheid voor gezinnen terwijl je een hoog professioneel niveau financiert?

Daar komt nog bij dat de winterperiode, hoe aantrekkelijk ook voor uitstappen, logistiek veeleisend kan zijn. Een tijdelijke installatie vraagt planning, personeel en een constante technische kwaliteit. Magic Cabaret kiest bovendien voor herhaling: vier jaar op rij naar dezelfde site terugkeren kan wijzen op publieksloyaliteit, maar het verhoogt ook de verwachting dat elke editie een duidelijke nieuwe “reden om terug te komen” biedt.

“Familiaal” én “veeleisend”: een ambitie die niet vanzelf spreekt

Een van de opvallendste claims is de combinatie van een familiepubliek met “een zeer, zeer hoog niveau van artistieke eisen”, zoals Jack Cooper het formuleert. Die combinatie is aantrekkelijk, maar ook complex. Familiale programmering wordt vaak geassocieerd met eenvoud en voorspelbaarheid; Magic Cabaret wil net tonen dat technisch en artistiek vakmanschap ook voor kinderen en ouders samen kan werken, zonder het een of het ander te moeten verlagen.

In dat streven naar kwaliteit zit ook het accent op “creatie van A tot Z”. Lisa Henri benadrukt dat het geheel origineel wordt opgebouwd, met aandacht voor details zoals kostuums en make-up. De kostuums zijn gemaakt door Simon Paco, die tegelijk als regisseur bekend is. Het onderstreept een ambachtelijke benadering: een show is niet enkel een optelsom van acts, maar een geconstrueerd universum waarin vormgeving een dramaturgische rol krijgt.

Toch is er een mogelijke keerzijde. Een uitgesproken stijl (années folles, “secret cabaret”, droomachtige vertelling) kan een deel van het publiek juist aantrekken, maar kan ook beperkend werken voor wie vooral “circus” verwacht. De uitdaging is dus balans: voldoende verhaallijn en sfeer om de voorstelling onderscheidend te maken, zonder dat de act-energie en variatie eronder lijden. Magic Cabaret lijkt die balans te zoeken via een mix van herkenbare muziek, diverse disciplines en een presentator die het publiek doorheen de avond gidst.

Wat zegt dit over het podiumlandschap in België?

Dat een project als Magic Cabaret vier jaar na elkaar terugkomt, wijst op een appetijt voor live beleving die niet noodzakelijk in klassieke theaterzalen plaatsvindt. De tentvorm en de “immersieve” nabijheid passen in een bredere trend waarin makers zoeken naar formats die tussen theater, circus en event in zitten: laagdrempelig genoeg voor een breed publiek, maar met een sterke signatuur.

Daarmee vult Magic Cabaret ook een niche: cabaret in Angelsaksische stijl is in België minder vanzelfsprekend dan in landen met een sterke cabaret- of variététraditie. Door elementen van circus en acrobatie te combineren met storytelling en live songs, ontstaat een hybride die tegelijk hedendaags en nostalgisch aanvoelt. In vergelijking met grote internationale merken is dat geen strijd om groter te worden, maar om een eigen schaal te verdedigen: klein genoeg voor nabijheid, groot genoeg om een volledige avond te dragen.

À terme liggen de belangrijkste vragen niet alleen bij artistieke vernieuwing, maar bij duurzaamheid. Kan een kleinschalig, hoogwaardig winterformat jaar na jaar voldoende publiek blijven trekken? Hoe bewaak je toegankelijkheid voor gezinnen als de productiekosten hoog blijven? En hoe zorg je dat “intimiteit” een inhoudelijke keuze blijft, en geen noodgedwongen beperking? Magic Cabaret presenteert Le Cabaret Secret als een betoverende ontsnapping, maar het is tegelijk een testcase voor een breder debat: hoe bouw je in België sterke live-producties die niet meeliften op megabudgetten, maar wel blijven overtuigen in kwaliteit en publieksbereik?

Claire. Delmarche

Claire Delmarche est née à Jette, a grandi à Forest et vit aujourd’hui à Saint-Josse.
Bruxelles, elle la traverse en tram, en vélo ou à pied, carnet en main et casque sur les oreilles. Formée à l’IHECS, passée par quelques rédactions « où on met plus de temps à remplir un tableau Excel qu’à écrire un article », elle a vite compris qu’elle serait plus libre en dehors des circuits classiques.

Claire aime les histoires à hauteur d’humain. Celles qu’on ne voit pas dans les grands JT. Elle écrit sur la vie des quartiers, les luttes sociales, les brasseries de quartier qui ferment, les collectifs citoyens qui s’organisent, les contradictions bruxelloises qu’on adore détester.

Bilingue (et brusseleir par adoption), elle jongle entre les langues comme entre les tramways de la STIB. Elle refuse la neutralité molle et préfère le regard juste, nuancé, sincère, même s’il dérange.

Membre fondatrice de informations.brussels, elle y signe des papiers bruts, tendres ou caustiques — mais toujours vrais.
Sa devise : « Écouter avant d’écrire. Et toujours relire à voix haute. »