Kan Jérémy Taravel de vaste T1 van Anderlecht worden? De verleiding van stabiliteit in een seizoen vol schommelingen

Anderlecht is onder interimcoach Jérémy Taravel drie wedstrijden ongeslagen en boekte een belangrijke, maar allesbehalve rustige 4-2-zege op Zulte-Waregem. Dat zet een klassieke discussie op scherp: kies je in volle strijd om de top zes voor continuïteit en interne rust, of ga je toch voor een “grote naam” die een langetermijnproject belichaamt? De komende weken zullen tonen of Taravels korte succesreeks een echte kentering is, of vooral een tijdelijke opluchting.

Een ongeslagen start die meteen vragen oproept

De feiten zijn eenvoudig en net daarom zo krachtig in de voetbalwereld: sinds Taravel interim werd, verloor Anderlecht nog niet in drie wedstrijden. In een seizoen dat door de club zelf en door waarnemers als chaotisch wordt ervaren, krijgt zo’n reeks meteen een symbolische waarde. Niet alleen omdat punten nodig zijn, maar ook omdat het narratief verschuift: van twijfel naar “misschien hebben we iets gevonden”.

De overwinning op Zulte-Waregem past perfect in dat dubbele verhaal. Anderlecht leek het duel bij de rust in een beslissende plooi te leggen met een 0-3 voorsprong, maar kreeg het na de pauze plots lastig en moest vechten om de controle te bewaren. Uiteindelijk werd het 4-2, met een hoofdrol voor Thorgan Hazard, die een hattrick maakte tegen zijn ex-club. Op papier is dat een statement; in de details schuilt echter ook de waarschuwing: deze ploeg kan nog altijd kantelen.

Die dubbelheid maakt de evaluatie van een interimcoach delicaat. Resultaten tellen, zeker met nog vier wedstrijden te gaan in de race om de top zes en dus de Champions’ Play-offs (PO1). Maar prestaties, stabiliteit en herhaalbaarheid tellen evenzeer wanneer een club beslist of ze iemand definitief aanstelt.

De kleedkamer als argument: “Het groep leeft goed”

Een van de meest opvallende signalen komt niet van de bestuurskamer, maar uit de spelersgroep. Nathan Saliba verwoordde na de zege wat clubs vaak zoeken wanneer het sportief rommelt: een gevoel van rust en vertrouwen. “Of hij moet blijven? Dat is geen vraag voor mij, ik neem de beslissingen niet. Het groep leeft goed, hij slaagt erin ons vertrouwen te geven en ons plezier te laten nemen in wat we doen”, zei hij. Het is een typisch voetbalantwoord dat tegelijk veel zegt: spelers voelen dat er iets veranderd is in de dagelijkse dynamiek.

Concreet kan zo’n “goed levende groep” op korte termijn het verschil maken in wedstrijden die kantelen op details: concentratie na een tegendoelpunt, reactie op druk, geloof in een plan wanneer het publiek ongeduldig wordt. In een competitie waar marges klein zijn en waar Anderlecht dit seizoen vaker met “op en af” werd geassocieerd, is het psychologische effect van een nieuwe stem soms even belangrijk als een nieuw tactisch systeem.

Maar precies daar ligt ook het risico van overschatting. Een verbeterde sfeer kan het gevolg zijn van een frisse start, van het wegvallen van spanning, of van een reeks waarin het net de goede kant op valt. De vraag voor Anderlecht is dus: is dit een duurzaam fundament, of een tijdelijke “honeymoon” die vanzelf verdampt zodra de druk weer stijgt?

Waarom PO1 meer is dan prestige: sportieve én financiële druk

De strijd om PO1 is in België nooit louter een kwestie van eer. Voor Anderlecht, een club met een grote traditie en bijhorende verwachtingen, weegt de nood om bij de eerste zes te eindigen zwaar door. Niet alleen omdat de play-offs de kans op een topklassering vergroten, maar ook omdat sportieve zichtbaarheid en geloofwaardigheid mee het kader vormen waarin een club sponsors, bestuur en achterban geruststelt.

In praktijk verklaart dat waarom een interimcoach in de slotfase van het seizoen tegelijk een zegen en een test is. Een zegen omdat continuïteit op korte termijn eenvoudiger kan zijn dan een nieuwe start met een externe trainer. Een test omdat elk puntenverlies meteen wordt geïnterpreteerd als bewijs dat een tijdelijke oplossing niet volstaat.

Saliba benoemde dat spanningsveld impliciet na Zulte-Waregem: de zege deed “veel deugd”, omdat tegenstanders dichterbij kwamen in het klassement en Anderlecht “weer op gang” moest komen. Dat type uitspraak illustreert dat de spelersgroep de tabel wel degelijk voelt, en dat de komende vier wedstrijden geen vrijblijvende epiloog zijn. Ze vormen de context waarin Taravel wordt beoordeeld: niet in een laboratorium, maar onder competitiedruk.

De case Taravel: continuïteit versus “een trainer van prestige”

Voorstanders van een definitieve aanstelling kunnen zich beroepen op een klassiek argument: waarom veranderen als het werkt? Drie wedstrijden zonder nederlaag creëren momentum. Bovendien kan een interne oplossing extra schokken vermijden in een fase waarin de ploeg vooral houvast nodig heeft. Het idee is simpel: een trainer die de groep nu al mee krijgt, heeft een voorsprong op iemand die nog moet landen, relaties moet opbouwen en zijn principes moet inbedden.

Daartegenover staat de tegenvraag die in grote clubs bijna automatisch opduikt: is drie wedstrijden genoeg om een langetermijnproject toe te vertrouwen? Kritische stemmen wijzen op de grenzen van de steekproef. De match in Waregem is daarbij een dankbaar voorbeeld: een 0-3 voorsprong die na rust wankelde, wijst op fragiliteit die niet verdwijnt door een nieuw uithangbord. Wie sceptisch is, zal zeggen dat Anderlecht eerder structurele stabiliteit nodig heeft dan een korte reeks die vooral de druk tijdelijk verlaagt.

Daar komt het profiel van Taravel bij. Het argument “onvoldoende ervaring voor de top op lange termijn” duikt vaak op wanneer clubs twijfelen tussen intern promoten en extern rekruteren. Een gevestigde naam kan meer garanties lijken te bieden richting media, bestuur en sponsors. Tegelijk is dat niet zonder risico: een prestigetrainer betekent meestal hogere verwachtingen, minder geduld, en een groter “alles-of-niets”-effect wanneer resultaten uitblijven.

Wat nu telt: criteria om een tijdelijke golf te onderscheiden van een echte kentering

De kernvraag is niet alleen of Taravel wint, maar of Anderlecht onder hem tekenen toont van een meer robuuste ploeg. Concreet gaat het om zaken die in de slotfase van een seizoen zichtbaar worden: kan het team een voorsprong controleren zonder paniek, blijft het plan overeind wanneer de tegenstander druk zet, en wordt het vertrouwen van de groep omgezet in consistentie? Anderlecht heeft dit seizoen net te vaak het etiket van “berg-en-dal” gekregen om die vraag te negeren.

Ook de Hazard-factor illustreert die nuance. Een hattrick van Thorgan Hazard is een sportief hoogtepunt en past in het verhaal dat talent “beter tot uiting komt” onder een nieuwe dynamiek. Maar één topwedstrijd is nog geen structurele renaissance. Voor een club in evaluatiemodus is het belangrijker om te zien of sleutelspelers week na week een niveau halen dat punten oplevert, en of de ploeg minder afhankelijk wordt van individuele uitbarstingen.

Op de achtergrond speelt bovendien een breder debat in het Belgische voetbal: krijgen jonge of intern doorgeschoven coaches echte kansen, of blijven topclubs reflexmatig kiezen voor een externe naam zodra de druk toeneemt? Sommige clubs hebben al getoond dat interne promotie kan werken, maar even vaak is het misgelopen wanneer de eerste moeilijke periode toesloeg. Anderlecht staat nu voor die keuze in real time, met de rangschikking als scheidsrechter.

À terme zal de beslissing van de clubleiding gelezen worden als een signaal over identiteit. Kiest Anderlecht voor meritocratie en een project dat van binnenuit groeit, dan moet het ook bereid zijn om een leerproces te aanvaarden. Kiest het voor onmiddellijke “zekerheid” via een externe coach, dan is dat een erkenning dat de club een kortere horizon hanteert, gedreven door de urgentie van PO1 en de nood aan herstel van stabiliteit.

De paradox is duidelijk: Taravel kan zichzelf pas definitief bewijzen door consistentie, maar consistentie vraagt net tijd. De komende vier wedstrijden bieden dus niet alleen een antwoord op de sportieve vraag “halen we PO1?”, maar ook op de bestuurlijke vraag “welk type Anderlecht willen we zijn?”.

Claire. Delmarche

Claire Delmarche est née à Jette, a grandi à Forest et vit aujourd’hui à Saint-Josse.
Bruxelles, elle la traverse en tram, en vélo ou à pied, carnet en main et casque sur les oreilles. Formée à l’IHECS, passée par quelques rédactions « où on met plus de temps à remplir un tableau Excel qu’à écrire un article », elle a vite compris qu’elle serait plus libre en dehors des circuits classiques.

Claire aime les histoires à hauteur d’humain. Celles qu’on ne voit pas dans les grands JT. Elle écrit sur la vie des quartiers, les luttes sociales, les brasseries de quartier qui ferment, les collectifs citoyens qui s’organisent, les contradictions bruxelloises qu’on adore détester.

Bilingue (et brusseleir par adoption), elle jongle entre les langues comme entre les tramways de la STIB. Elle refuse la neutralité molle et préfère le regard juste, nuancé, sincère, même s’il dérange.

Membre fondatrice de informations.brussels, elle y signe des papiers bruts, tendres ou caustiques — mais toujours vrais.
Sa devise : « Écouter avant d’écrire. Et toujours relire à voix haute. »